Το τριτο Μνημονιο, η κοινωνικη πλειοψηφια και ο ΣΥΡΙΖΑ / Του Γιαννη Μηλιου

«Το τριτο Μνημονιο, η κοινωνικη πλειοψηφια και ο ΣΥΡΙΖΑ»

Γιάννης Μηλιός

Στην Huffington Post

images

 

  1. Το πολιτικό κενό

Η συμφωνία της 12ης-13ης Ιουλίου 2015 αφήνει πολιτικά μετέωρο ένα μεγάλο τμήμα από το 61,3% του ελληνικού λαού που ψήφισε «Όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και το οποίο είχε εναποθέσει στον ΣΥΡΙΖΑ τις ελπίδες του για μια διαφορετική κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, που με κέντρο την κυβερνητική πολιτική θα διασφάλιζε ζωτικά συμφέροντα και ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας (των εργαζομένων, συνταξιούχων, επαγγελματιών, μικροεπιχειρηματιών, νέων), βάζοντας τέλος στη λιτότητα.

Είναι σαφές ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορούν πλέον να εκπροσωπούνται από την κυβέρνηση, εφόσον αυτή θα υλοποιεί το 3ο Μνημόνιο, δηλαδή ένα πρόγραμμα οικονομικών και κοινωνικών μετασχηματισμών ενταγμένο απόλυτα στο ασφυκτικό πλαίσιο «συνέχειας» της νεοφιλελεύθερης-μνημονιακής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Μιας πολιτικής και ενός κράτους που επί πέντε χρόνια θεσμοθετεί περικόπτοντας τα εισοδήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας, διαλύοντας τους θεσμούς κοινωνικής προστασίας, ιδιωτικοποιώντας τα δημόσια αγαθά. Με δυο λόγια αφαιρώντας πλούτο, εισόδημα και ισχύ από την πλειοψηφία της κοινωνίας και μεταφέροντάς τα στα χέρια της ολιγαρχίας.

Η εξέλιξη αυτή είναι αναπόφευκτο να δημιουργήσει μια βαθιά κρίση στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, που από την ίδρυσή του παλεύει για αυξήσεις μισθών και συντάξεων, για διεύρυνση της κοινωνικής προστασίας και του κοινωνικού κράτους, για υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών. Που επομένως «ταυτοτικά» αντιστρατεύεται τη λιτότητα, τον εργοδοτικό δεσποτισμό, τη συρρίκνωση δικαιωμάτων, την ανάπτυξη για τους λίγους, τη θεοποίηση του κέρδους και του «ιδιωτικού». Που «ταυτοτικά» αντιστρατεύεται όλα αυτά που συνιστούν (και) το Μνημόνιο 3.

Μπορεί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, να μείνει ενωμένος; Όσο κι αν αυτό παραμένει το ζητούμενο, είναι εντούτοις δύσκολο να προβλεφθεί. Διότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ διασχίζεται από μια δισεπίλυτη αντίφαση: α) Αφενός να μείνει προσηλωμένος στο Πρόγραμμά του και να μην αποδεχθεί το 3ο Μνημόνιο, ώστε να μη μεταλλαχθεί σε νεοφιλελεύθερο κόμμα της Κεντροαριστεράς, β) Αφετέρου να μην έρθει σε ρήξη με την κυβέρνηση (που θα υλοποιεί το Μνημόνιο).

Ο διχασμός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ψηφοφορίες για την αποδοχή της Συμφωνίας αποτελεί έκφραση αυτής ακριβώς της δισεπίλυτης αντίφασης. Αυτή η αντίφαση θα καθορίσει και τις εσωκομματικές διαδικασίες που ανοίγουν στον ΣΥΡΙΖΑ από την Πέμπτη 30 Ιουλίου, που συνέρχεται στην Αθήνα η Κεντρική Επιτροπή.

  1. «Δεν υπήρχε άλλος δρόμος»;

Το επιχείρημα ότι «δεν υπήρχε άλλος δρόμος» πέραν του 3ου Μνημονίου είναι έωλο, για πολλούς λόγους.

Στη γενικότητά του, το επιχείρημα νομιμοποιεί το νεοφιλελεύθερο δόγμα «δεν υπάρχει εναλλακτική» (το θατσερικό «There is no Alternative, ΤΙΝΑ«), απέναντι στο οποίο μάχεται η Αριστερά παντού στην υφήλιο.

Το ίδιο επιχείρημα, διατυπωμένο ως ρητορικό ερώτημα περί της συγκεκριμένης στιγμής, «μπορούσε να υπάρξει εναλλακτική λύση τα χαράματα της 13ης Ιουλίου, όταν η κυβέρνηση εκβιαζόταν υπό την απειλή της άτακτης χρεοκοπίας;» αποτελεί απλώς παραπλανητικό ερώτημα-επιχείρημα. Όταν πέφτεις στον γκρεμό, πράγματι δεν μπορεί να γίνει τίποτα, το ζήτημα είναι όμως να μην φτάσεις στον γκρεμό και στην πτώση. Ο τρόπος που διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση από την αρχή και ιδίως μετά τη Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου οδηγούσε όμως με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό της 13ης Ιουλίου.

Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές καθορίστηκε απόλυτα από τον τρόπο που ασκήθηκε η πολιτική στο εσωτερικό, δηλαδή από τον «ιστορικό συμβιβασμό» του ΣΥΡΙΖΑ με την ολιγαρχία και το κεφάλαιο, και την πολιτεία μιας κυβέρνησης που λειτουργούσε ως οιονεί κυβέρνηση «εθνικής ενότητας»: Εξομάλυνση και άμβλυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, με «κοινό για όλους» «εθνικό στόχο» την ανάπτυξη της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας (καπιταλιστική ανάπτυξη που κατ” ευφημισμό ονομάζεται «παραγωγική ανασυγκρότηση») και την προστασία των θυμάτων εκείνων των μνημονιακών πολιτικών, που βρέθηκαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας («αντιμετώπιση ανθρωπιστικής κρίσης»). Το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» αποτύπωνε αυτό το συμβιβασμό, καθώς απ” αυτό απουσίαζαν αφενός όλες οι πολιτικές για την προώθηση εναλλακτικών μορφών παραγωγής απέναντι στην καπιταλιστική επιχειρηματικότητα και τις αγορές, και αφετέρου όλες οι προτάσεις φορολόγησης του κεφαλαίου και του μεγάλου πλούτου. Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου επιβεβαίωσε αυτή τη συμμόρφωση της κυβέρνησης στις επιταγές του κεφαλαίου και των δανειστών.

Έτσι και η διαπραγμάτευση σύρθηκε σε ένα «καθησυχαστικό» κλίμα, που προδίκαζε την επερχόμενη κατάληξη: Τον τελικό εκβιασμό, μετά την αποδυνάμωση των τραπεζών και την εξάντληση των ταμειακών διαθεσίμων του Δημοσίου.

Αντίθετα με αυτή την πορεία, από το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ απέρρεε μια εντελώς διαφορετική πολιτική στρατηγική: Καθυστέρηση πληρωμών προς τους δανειστές του ελληνικού δημοσίου ήδη από τον Φεβρουάριο, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας αντίστοιχης με τη λαϊκή εντολή, διασφάλιση των αναγκαίων για το κοινωνικό κράτος δημόσιων εσόδων μέσα από τη φορολογία του πλούτου και του μεγάλου κεφαλαίου, προώθηση μέτρων και ενός νομοθετικού πλαισίου για τον περιορισμό του χώρου εξουσίας της αγοράς, μέσα από συνεταιριστικά-συνεργατικά σχήματα που θα «ενώνουν» το άνεργο εργατικό δυναμικό με το αργούν παραγωγικό δυναμικό των κλειστών επιχειρήσεων, ενεργητική άσκηση των δικαιωμάτων του Δημοσίου επί των τραπεζών κλπ.

Αυτό το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Και επειδή ποτέ δεν δοκιμάστηκε, η «διαπίστωση» πως «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση» πέρα από τη συνθηκολόγηση, είναι άτοπη. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προϋπέθετε μία άλλη διακυβέρνηση και μία άλλη διαπραγμάτευση με πυξίδα τη μεροληψία υπέρ των λαϊκών τάξεων! Αυτό θα αποτελούσε την εναλλακτική στρατηγική.

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου στην Ελλάδα δεν έχουν αντιμαχόμενα συμφέροντα με τους δανειστές. Είναι όλοι αυτοί που μαζί με τους συμμάχους τους και τους κάθε λογής εκπροσώπους τους πάλεψαν με φανατισμό για να υπερισχύσει το «Ναι» στο πρόσφατο δημοψήφισμα! Διότι μετά την κρίση του 2008-9 η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος εμφανίζεται ως «έλλειψη υπεραξίας», όχι έλλειψη ζήτησης. Γι” αυτό και το κεφάλαιο, η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα όπως και παντού επιμένει σε μια μόνο στρατηγική για έξοδο από την κρίση, σε αντιστοιχία με τα ταξικά της συμφέροντα: Τη λιτότητα, την απαξίωση και πολιτική-συνδικαλιστική υποβάθμιση της εργασίας, την ιδιοποίηση του δημόσιου από το ιδιωτικό, τη συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας.

Αυτό σημαίνει ότι η αριστερή πολιτική μπορεί να καταστεί αποτελεσματική μόνο αν είναι εξαρχής συγκρουσιακή, πολιτική ρήξεων με το κεφάλαιο, πολιτική αναδιανομής υπέρ της εργασίας: Αναδιανομής πλούτου, εισοδήματος και ισχύος (συνδικαλιστικά δικαιώματα, δημοκρατικοί θεσμοί, πλαίσιο συνεργατικής-αλληλέγγυας αναδιοργάνωσης τομέων της οικονομίας, κλπ.). Αυτό ήταν άλλωστε το περιεχόμενο του Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εγκρίθηκε και από το ιδρυτικό 1ο Συνέδριό του, Πρόγραμμα που τέθηκε στο περιθώριο μετά την 25η Ιανουαρίου.

  1. «Ο εναλλακτικός δρόμος είναι η έξοδος από τη Ζώνη του Ευρώ»;

Μια μερίδα όσων τείνουν να αποδεχθούν το επιχείρημα ότι «δεν μπορούσε να υπάρξει εναλλακτική λύση τα χαράματα της 13ης Ιουλίου, όταν η κυβέρνηση εκβιαζόταν υπό την απειλή της άτακτης χρεοκοπίας», καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η εναλλακτική λύση έγκειται στην επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, διότι «δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος εντός της Ζώνης του Ευρώ (ΖτΕ)».

Επισημάναμε ήδη ότι το επιχείρημα «δεν μπορούσε να υπάρξει εναλλακτική λύση τα χαράματα της 13ης Ιουλίου» είναι παραπλανητικό. Ας θέσουμε λοιπόν το ουσιαστικό ερώτημα: Ποια είναι η εναλλακτική πολιτική που αναγκαστικά απορρέει από την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος;

Αν επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα βρεθούμε αντιμέτωποι με νέα ερωτήματα και διλήμματα.

Οι επιδιώξεις και οι ανάγκες των εργαζομένων και των ανέργων σχετικά με τον μισθό τους, τις θέσεις εργασίας τους, το κοινωνικό κράτος, τη συνοχή της κοινωνίας θα αντιμετωπιστούν με την αλλαγή νομίσματος;

Η πρόταση για έξοδο από το ευρώ, αυτή καθ” αυτή, σημαίνει ότι προσδοκάται η αναβάθμιση της ανταγωνιστικής θέσης του ελληνικού κεφαλαίου μέσω της υποτίμησης του νομίσματος (χαμηλότερες διεθνείς τιμές των εγχωρίως παραγόμενων προϊόντων). Η υποτίμηση του νομίσματος, όμως, είναι ταυτόχρονα υποτίμηση της τιμής της εργασιακής δύναμης. Το καλάθι των προϊόντων που χρειάζεται ο εργαζόμενος για να ζήσει, ο μισθός του, θα μειωθεί μέσω της νομισματικής υποτίμησης. Θα ακριβύνουν γι” αυτόν και τα εισαγόμενα προϊόντα (θα γίνουν απλησίαστα) και τα εγχώρια, λόγω του ότι τα κεφαλαιουχικά αγαθά (πρώτες ύλες, μηχανήματα) που απαιτούνται για την παραγωγή των εγχώριων προϊόντων είναι επίσης εισαγόμενα. Αυτή η υποτίμηση μισθού που συνεπάγεται η νομισματική υποτίμηση θα έρθει να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα υποτίμηση λόγω των Μνημονίων.

Ταυτόχρονα τα ιδιωτικά χρέη θα εκτοξευθούν με αποτέλεσμα μεγάλο αριθμό χρεοκοπιών μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Από τη νομισματική υποτίμηση θα κερδίσουν άμεσα μόνο ορισμένες μερίδες του κεφαλαίου. Από τους εργαζόμενους ζητούνται και πάλι θυσίες, και άλλες θυσίες στο όνομα της «εθνικής ενότητας», με καρότο μια «ανάπτυξη» που μπορεί να έρθει, αλλά μπορεί και να καθυστερήσει αρκετά χρόνια.

Επιπλέον, για να παραμείνει η συναλλαγματική υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος «ελεγχόμενη», απαιτούνται ικανοποιητικού ύψους συναλλαγματικά διαθέσιμα σε διεθνές νόμισμα, επομένως ένα νέο δημόσιο δάνειο. Στις παρούσες συνθήκες, πώς θα συναφθεί το νέο αυτό δημόσιο δάνειο; Με τι προαπαιτούμενα, αν όχι με τους γνωστούς μνημονιακούς όρους;

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η εναλλακτική λύση βρίσκεται, κατ” αντιπαράθεση προς την πρόταση «αναγκαστικά έξοδος από τη Ζώνη του Ευρώ», στην πρόταση «αναγκαστικά εντός της Ζώνης του Ευρώ». Σημαίνουν ότι η λύση δεν θα είναι «νομισματική», το ερώτημα περί του νομίσματος δεν τίθεται κατά προτεραιότητα σήμερα, θα τεθεί και θα απαντηθεί ως αποτέλεσμα μια πορείας αγώνων και ρήξεων, στην προοπτική μιας κοινωνίας πέραν του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού.

  1. «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη».

Να διασωθεί αυτό που υπήρξε το «πολιτικό σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ»!

Αυτό που προέχει, που είναι επείγον σήμερα, είναι ότι η εναλλακτική στρατηγική βρίσκεται εκτός οποιασδήποτε «ρεαλπολιτίκ», στη σύγκρουση με την ολιγαρχία και το κεφάλαιο, στην κινητοποίηση του κόσμου της εργασίας και της κοινωνικής πλειοψηφίας, στη έμπρακτη επιβεβαίωση του συνθήματος «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», στην αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, στη διάσωση του ενωτικού πολιτικού σχεδίου που εγκαινίασαν πριν από δεκαπέντε χρόνια όσοι ξεκίνησαν το «εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ».

Στην ιστορία του καπιταλισμού εδώ και αιώνες, η κυρίαρχη στρατηγική για έξοδο από τις οικονομικές κρίσεις του συστήματος, για την αντιμετώπιση της πτώσης της κεφαλαιακής κερδοφορίας (της «κρίσης του κεφαλαίου»), υπήρξε η λιτότητα και η περικοπή των λαϊκών εισοδημάτων. Διότι η λιτότητα αποτελεί στρατηγική για μείωση του κόστους ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος, ενώ ταυτόχρονα «αναπλάθει» την κοινωνία σύμφωνα με τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα, ενδυναμώνει την εξουσία της καπιταλιστικής τάξης σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα.

Η λιτότητα εγκαταλείφθηκε μόνο στις ιστορικές εκείνες περιπτώσεις που δημιουργήθηκε «πολιτικός κίνδυνος» για τις κυρίαρχες καπιταλιστικές ελίτ και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά πολιτικό κίνδυνο για τις εγχώριες (και διεθνείς) καπιταλιστικές ελίτ. Αν η κυβέρνηση επιμείνει στο να υλοποιεί το Μνημόνιο 3, δεν μας μένει άλλος δρόμος παρά αυτός των μαζικών δημοκρατικών κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, ο δρόμος της δημοκρατικής εξέγερσης.

Print format (read all)

Δημόσια Συζήτηση εις Αστόρια – Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Οι Πολιτικές Προεκτάσεις της Κρίσης στην Ελλάδα
Μετά τις Ενέργειες Καταστολής της Χρυσής Αυγής

Εναλλακτικές Προτάσεις της Αριστεράς

Δημόσια Συζήτηση
Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 5-8 μμ

[ ENGLISH ]

Church of the Redeemer, 30-14 Crescent Street
Γωνία Crescent & 30th Road
Τραίνο: N/Q 30th Avenue, Astoria
(Note: Ο Ναός Church of the Redeemer παραχωρεί μόνο τον χώρο, χωρίς να προσυπογράφει τις απόψεις που παρουσιάζονται στην εκδήλωση)

Θα μιλήσουν:
– Κωστής Καρπόζηλος, Ιστορικός, Columbia University, σεναριογράφος του ντοκυμαντέρ «Ταξισυνειδησία»
– Peter Bratsis, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, CUNY, μέλος ΣΥΡΙΖΑ- Τομέας Νέας Υόρκης
– Ιάννης Δελατόλλας, Ακτιβιστής, ΑΝΤΑΡΣΥΑ
– Δέσποινα Λαλάκη, Κοινωνιολόγος, ΝΥU, Αριστερή Κίνηση Νέας Υόρκης- Κίνημα Ελληνικής Συμπαράστασης

Στις 18 Σεπτέμβρη δολοφονήθηκε ο αντιφασίστας αριστερός ακτιβιστής και διεθνούς φήμης χιπ-χόπ μουσικός Παύλος Φύσσας από μέλη του νεο-ναζιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή. Ο Φύσσας και έξη φίλοι του, βγαίνοντας από καφετέρια στην περιοχή της Νίκαιας, στον Πειραιά, δέχτηκαν επίθεση από 30-40 μέλη τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής. Ο Φύσσας μαχαιρώθηκε κατά τρόπο που θεωρήθηκε από τις ιατροδικαστικές αρχές ως μη ερασιτεχνικός. Σε απάντηση στην δολοφονία, χιλιάδες πολίτες κατέκλυσαν τους δρόμους της Αθήνας ενώ συγκεντρώσεις συμπαράστασης έγιναν σε δεκάδες ευρωπαϊκές πόλεις καθώς και στη Νέα Υόρκη και το Τόκυο.

Έχοντας αγνοήσει την βία της Χρυσής Αυγής τόσα χρόνια η ελληνική κυβέρνηση ξαφνικά στις 28 Σεπτεμβρίου αποφάσισε να ενεργήσει. Ενώ οι επιχειρήσεις της αστυνομίας συνεχίζονται ακόμη έξη μελη της οργάνωσης, από βουλευτές και ηγεσία μέχρι ενεργά μέλη έχουν προφυλακισθεί ενώ αρκετοί άλλοι έχουν κριθεί υπόδικοι με κατηγορίες που κυμαίνονται από συμμετοχή σε δολοφονικές πράξεις και εκβιασμούς μέχρι προστασία σε μαγαζιά, βιασμούς, μαστροπία, και επιθέσεις κατά της σωματικής ακεραιότητας ελλήνων και ξένων κατοίκων. Και ρωτάμε: Γιατί υπήρξε τέτοια καθυστέρηση από πλευράς της κυβέρνησης να λάβει μέτρα;

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες διαδοχικές κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατιας και του ΠΑΣΟΚ ανέχθηκαν και υπέθαλψαν την βία της Χρυσής Αυγής εναντίον μεταναστών, αριστερών, ομοφυλόφιλων, αναρχικών, καλλιτεχνών, διανοουμένων, και άλλων. Στις μέρες που ακολούθησαν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δύο ανώτατοι αξιωματικοί της αστυνομίας παραιτήθηκαν, επτά άλλοι μετακινήθηκαν και αντικαταστάθηκαν, ενώ η ΕΥΠ έχει αναλάβει τις έρευνες στα στρατιωτικά κλιμάκια. Πάμπολλα παραδείγματα δείχνουν ότι η βία της Χ.Α. εξυπηρέτησε την κυβέρνηση αποθαρρύνοντας κάθε αλλαγή, καταπιέζοντας κάθε διαφωνία, και υποστηρίζοντας τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και την άρχουσα τάξη. Μιά εβδομάδα πριν τον φόνο τάγματα εφόδου της Χ.Α. επιτέθηκαν σε αφισσοκολλητές του ΚΚΕ και τους τραυμάτισαν, πιθανότατα γιά να καταστείλουν την οργάνωση των εργαζομένων στα ναυπηγεία εναντίον της λιτότητας και των νέων περικοπών στα μισθολόγια.

Η βία της Χ.Α. δεν διαφέρει πολύ από την βία της κυβέρνησης. Και οι δυο θεωρούν εχθρό όποιον απαιτεί κοινωνική αλλαγή. Η κυβέρνηση καταπιέζει ειρηνικές διαμαρτυρίες με δακρυγόνα και μαζικές συλλήψεις. Το κέντρο της Αθήνας αποκλείεται από την αστυνομία κάθε φορά που βαθμοφόροι της τρόικα επισκέπτονται την χώρα γιά να ελέγξουν την πρόοδο της εφαρμογής του μνημονίου. Κατά την διάρκεια της απεργίας των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και των δασκάλων η κυβέρνηση κήρυξε στρατιωτικό νόμο, απειλώντας τους εργαζομένους με επιστράτευση και με τον νόμο περί προδοσίας. Η πολιτική της λιτότητας έχει βοηθήσει την ανάπτυξη αντι-μεταναστευτικού κλίματος και νεοναζιστικών ομάδων και έχει προβεί στην κλιμάκωση του αυταρχισμού και ποινικοποίησης της πολιτικής και κοινωνικής διαμαρτυρίας. Στην προσπάθειά του να τρομοκρατήσει το εκλογικό σώμα ώστε να δεχτεί αδιαμαρτύρητα την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας η κυβέρνηση έχει προαγάγει την ρητορική των «δύο άκρων» εξισώνοντας τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης με το νεοναζιστικό κόμμα.

Τα δύο τρίτα των νέων κάτω της ηλικίας των 30 ετών είναι άνεργοι. Μισθοί και συντάξεις έχουν περικοπεί κατά 30%- 50% τα τελευταία τρία χρόνια. Αλλά η επακόλουθη κοινωνική αναταραχή και αντίσταση έχει αγνοηθεί από την κυβέρνηση η οποία συνεχώς ανακοινώνει ανύπαρκτες επιτυχίες, με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να παρουσιάζει μία στρεβλή και ψευδή εικόνα δήθεν συνολικής υποστήριξης του κυβερνητικού προγράμματος κατά την διάρκεια της πρόσφατης περιοδείας του στην Αμερική.

Στις 12 Οκτωβρίου, ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς Ναζί το 1944, θα παρουσιάσουμε μία ριζικά διαφορετική εικόνα της κατάστασης στην Ελλάδα από ό,τι μας παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και θα συζητήσουμε τις προτάσεις της Αριστεράς γιά έξοδο από την κρίση. Προσκαλούμε όλη την Ελληνο-Αμερικανική κοινότητα να παραστεί. Τα γεγονότα στην Ελλάδα είναι μέρος μιάς γενικώτερης, παγκόσμιας κρίσης που αφορά και τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα έχει γίνει το πεδίο άσκησης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Τα συμπεράσματα που αντλούνται από το ελληνικό πείραμα ήδη εφαρμόζονται σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως και σε περιοχές των ΗΠΑ.
Η συνάντηση θα γίνει στα αγγλικά αλλά θα υπάρχει δυνατότητα μετάφρασης.

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ.
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:
ΑΚΝΥ- Κίνημα Ελληνικής Αλληλεγγύης (www.AKNY.org)
ΣΥΡΙΖΑ- Τομέας Νέας Υόρκης (www.syriza-ny.org)
ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΝΥ
Campaign for Peace and Democracy (www.cpdweb.org)
Occupy Astoria LIC (www.OccupyAstoriaLIC.org)
Queens College Socialist Club

Print format (read all)

Δολοφονία Έλληνα Συνδικαλιστή από τους Νεο-Ναζί της Χρυσής Αυγής

Διαμαρτυρία στην Ελληνική Κυβέρνηση
κατά του Φασισμού και της Λιτότητας

Ηνωμένα Έθνη, 5-7 μμ . Παρασκευή , 27 Σεπτεμβρίου
DAG Hammarskjöld PLAZA, East 47th Street & SECOND AVE.

Στις 18 Σεπτέμβρη ο 34χρονος hip-hop μουσικός και αριστερός ακτιβιστής Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από μέλη του νεοναζιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή στην εργατική συνοικία Κερατσίνι, στον Πειραιά. Του επιτέθηκαν περίπου 30 Χρυσαυγίτες και ενώ η αστυνομία παρακολουθούσε αμέτοχη, το θύμα μαχαιρώθηκε από γνωστό μέλος της Χρυσής Αυγής. Ο ιατροδικαστής αργότερα βεβαίωσε ότι αυτό δεν ήταν ερασιτεχνικό χτύπημα.

Η Χρυσή Αυγή αρνήθηκε κάθε σχέση με την δολοφονία. Μέλη του κυβερνητικού συνασπισμού καταδίκασαν την δολοφονία αλλά εξακολουθούν να αναφέρονται στην θεωρία τους περί των «δύο άκρων», δηλαδή ότι η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά ευθύνονται εξ ίσου γιά την παρανομία και την έλλειψη πολιτικής σταθερότητας της χώρας, εξομοιώνοντας τους νεοναζί με την αριστερά, και ειδικά με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά την σχεδόν καθολική κατακραυγή γιά τον φόνο, οι σχέσεις μεταξύ της νεοφιλελεύθερης κυνέρνησης ΝΔ/ΠΑΣΟΚ και της Χρυσής Αυγής είναι τεκμηριωμένες. Η κυβέρνηση και η Χρυσή Αυγή έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον της αριστεράς, εναντίον της Δημοκρατίας. Αυτή η συμμαχία αποτυπώθηκε τις μέρες που ακολούθησαν το φόνο του Φύσσα, όταν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, δρώντας ως παρακρατική δύναμη και κρυβόμενοι πίσω από τις γραμμές της αστυνομίας, λιθοβόλησαν αντιφασίστες διαδηλωτές. Το ότι η αστυνομία και οι κομμάντος της Χρυσής Αυγής αγωνίζονται στην ίδια πλευρά δεν αποτελεί έκπληξη, ούτε πρόκειται γιά μεμονωμένα περιστατικά. Πρόκειται για μια ουσιαστική πολιτική σύμπραξη καθώς τόσο η κυβέρνηση όσο και οι νεοναζί προσπαθούν να εξαλείψουν κάθε αντίσταση στην εξαθλείωση της χώρας. Και στις δύο περιπτώσεις, εκείνοι που αμφισβητούν τα κυρίαρχα συμφέροντα και απαιτούν αλλαγή, θεωρούνται εχθροί που πρέπει να απειληθούν, φιμωθούν και να εξαλειφθούν. Οι πολιτικές διαμαρτυρίες απαντώνται με δακρυγόνα και μαζικές συλλήψεις. Όταν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επισκέφθηκε την Ελλάδα τον Ιούλιο, πάνω από 4.000 αστυνομικοί απέκλεισαν το κέντρο της Αθήνας προκειμένου να αποφευχθούν οι διαδηλώσεις. Όταν οι εργαζόμενοι στα μέσα μεταφοράς στην Αθήνα κατέβηκαν σε απεργία τον Ιανουάριο, η κυβέρνηση κήρυξε στρατιωτικό νόμο, επιστρατεύοντας τους απεργούς εργάτες και απειλώντας τους με κατηγορίες περί προδοσίας και φυλάκιση μέχρι πέντε χρόνια. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα, η βία της Χρυσής Αυγής, καθώς και η βία του καθεστώτος Σαμαρά είναι του ίδιου τύπου, είναι η βία εναντίον της αλλαγής, υπέρ της εξάλειψης κάθε διαφωνίας και υπέρ της υπεράσπισης των κυρίαρχων οικονομικών συμφερόντων.

Οι πολιτικές λιτότητας των τελευταίων τεσσάρων ετών δεν έχουν δημιουργήσει μόνο κοινωνικές συνθήκες που έθρεψαν το αίσθημα κατά των μεταναστών και την έξαρση νεοναζιστικών μορφωμάτων, αλλά έχουν επίσης συστοιχηθεί με όλο και πιο αυταρχικές προσπάθειες για την εξάλειψη της πολιτικής και κοινωνικής διαμαρτυρίας. Η κυβέρνηση όχι μόνο αδυνατεί και αρνείται να διαχειριστεί την απελπισία στην οποία έχει περιέλθει ο λαός αλλά και να αναγνωρίσει την πραγματική κατάσταση στην Ελλάδα. Η βία με την οποία αντιμετωπίζεται κάθε εκδήλωση πολιτικής δυσαρέσκειας και αντίστασης, είναι η πιο σημαντική πολιτική ομοιότητα μεταξύ των νεοφιλελεύθερων και των νεοναζί.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η συνεχιζόμενη κλιμάκωση της βίας που βιώνουμε στην Ελλάδα είναι το άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής και των μέτρων της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Αν δεν εισακουστούν τα πολιτικά αιτήματα εκείνων που μάχονται για την αλλαγή και υπέρ των συμφερόντων και της ευημερίας της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων και δεν τους επιτραπεί να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση της πολιτικής, οι βίαιες αντιπαραθέσεις και η κοινωνική διάλυση θα είναι μονόδρομος. Οι ηγέτες του κυβερνώντος συνασπισμού, Σαμαράς και Βενιζέλος δεν είναι μόνο συνένοχοι στη δολοφονία του Φύσσα, αλλά είναι αρχιτέκτονες μιας πολιτικής που κρύβεται πίσω από το πέπλο της νομιμότητας, αποδυναμώνει τους ενεργούς πολίτες, και χειραγωγεί το εκλογικό σώμα.

Σας ζητούμε να συμμετάσχετε μαζί μας την Παρασκευή και να δείξετε την υποστήριξή σας στην αλλαγή. Υπογράψτε την έκκληση συμπαράστασης http://www.akny.org/2013/09/akny-stop-neo-nazi-pavlos-fissas. Βοηθήστε μας να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα προς την κυβέρνηση Σαμαρά / Βενιζέλου ότι ο χρόνος για δράση είναι τώρα.

ΤΕΛΟΣ στην πολιτική της λιτότητας
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ πραγματικής Δημοκρατίας ΤΩΡΑ!

υπό την αιγίδα AKNY – Αριστερή Κίνηση Νέας Υόρκης ( www.AKNY.org )
ΣΥΡΙΖΑ – Νέα Υόρκης ( www.syriza – ny.org )


ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ
Στην Αστόρια, QUEENS, Σάββατο, 12 Οκτ. , 17:00
Church of the Redeemer, 30-14 Crescent Οδός Astoria , NY 11102
N / Q Τραίνο στο 30th Avenue

Print format (read all)

Left Forum, Πλατεία Ταξίμ και Αστόρια

Κόκκινες σημαίες στο Πάρκο Ζουκότι

του Κωστή Καρπόζηλου (by Kostis Karpozilos, picked up from Enthemeta)

Zuccotti Park, June 8, 2013

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της
Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (AKNY.org)

Νέα Υόρκη, Πέμπτη 13.6.2013. Το μεσημέρι του Σαββάτου 8 Ιουνίου το πάρκο Ζουκότι, η καρδιά του Occupy Wall Street, γέμισε ξανά με συνθήματα. Η εκτυφλωτική κυριαρχία του κόκκινου προσφερόταν για νοσταλγικές αναπολήσεις, αλλά στη συγκέντρωση συμπαράστασης στους «φίλους, τους αδελφούς και τις αδελφές μας που έχουν καταλάβει το πάρκο Γκεζί στην Ιστανμπούλ» οι κόκκινες σημαίες, τα κόκκινα μπλουζάκια και τα κόκκινα καπέλα είχαν εθνικές συνδηλώσεις, καθώς ανήκαν σε τουρκο-αμερικανούς διαδηλωτές. Η ανθρωπογεωγραφία της συγκέντρωσης ήταν μια μικρογραφία των ανταποκρίσεων από την Κωνσταντινούπολη, καθώς μεσήλικες με σημαίες του Κεμάλ συνυπήρχαν αρμονικά με διοπτροφόρους νεαρούς που σε πιο υποψιασμένο ύφος έκαναν λόγο για τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» του Ερντογάν.

Η επίδειξη των εθνικών συμβόλων του «παλιού κόσμου» στο αμερικανικό έδαφος είναι υπόθεση άξια συζήτησης από μόνη της. Ο τρόπος που η κοινωνική διαμαρτυρία διαπλέκεται με τις εθνοτικές κοινότητες είναι πασιφανής, για παράδειγμα, στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Νέας Υόρκης, εκεί που οι σημαίες των χωρών της Λατινικής Αμερικής συμβαδίζουν με τα συνθήματα για τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Η νέα γενιά μεταναστευτικού ριζοσπαστισμού ενώνει τις εξελίξεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη με τις διεργασίες της αμερικανικής Aριστεράς. Το παράδειγμα της ελληνικής Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης –που έγινε δεκτή πανηγυρικά από τους συγκεντρωμένους του Σαββάτου– συνιστά μια οικεία ένδειξη αυτής της κινητικότητας. Το ενδιαφέρον για την ελληνική κρίση και η νέα μεταναστευτική εκροή συναντήθηκαν με τις διεργασίες του κινήματος Occupy, με αποτέλεσμα σήμερα στην Αστόρια, την κατεξοχήν ελληνοαμερικανική γειτονιά, η τοπική πρωτοβουλία Occupy Astoria να αποτελεί σημείο συνάντησης ελλήνων, ελληνοαμερικανών και αμερικανών ριζοσπαστών.

Continue reading

Print format (read all)

“GREEK AMERICAN RADICALS – THE UNTOLD STORY”

Join Us Tuesday May 28 For Encore Screening

DIRECTED BY KOSTAS VAKKAS – WRITTEN BY KOSTIS KARPOZILOS
IN ENGLISH & GREEK WITH TITLES IN BOTH LANGUAGES

Greek American Radicals - The Untold Story

Film trailer and information:
www.greekamericanradicals.com

Following the successful May 25 US premiere with more than 200 people in attendance, join us for an encore screening of “Greek American Radicals – The Untold Story,” an incredibly contemporary historical documentary covering not simply the Greek American but the US left and labor movements in the years from 1900 to the 1950s. At the premiere the audience crowded into the hall at the Stathakion Center in Ditmars and cried and cheered at the struggles and hopes of the Greek immigrants, who could have been Polish, Ukrainian, Italian, Jewish or Irish. We relived the years of the “One Big Union,” the International Workers of the World – the Bolshevik Revolution and the first Red Scare – the Depression and the New Deal – the rise of the enormous working class movement of the 1930s – the Spanish Civil War and the internationalist struggle against fascism – the horror of the Second World War and the great hopes as the war came to an end – the reaction of McCarthyism and consumerism – and the enduring hope of another world, down to this day in places like Zuccotti Park.

TUE MAY 28, 6:30 pm. Church of the Redeemer, 30-14 Crescent Street at 30th Road, Astoria (N/Q to 30th Avenue). Part of the Occupy Astoria LIC Film Series – With AKNY-Greece Solidarity Movement. Join FB invite. Admission free!

*

SAT MAY 25, 6:30 pm – US PREMIERE. Stathakion Center, 22-51 29th Street, Astoria (N/Q to Ditmars). Sponsored by Non-Profit Company “Apostolis Berdebes.” Join FB invite.

Print format (read all)

Εθνικός Κήρυκας: Archive of Pro-Junta Ad Scandal

The National Herald: No Choice
But To Promote Dictatorship?

REPORT AND ARCHIVE
By Nikos Evangelos

The sole daily Greek-language newspaper of New York, Ethnikos Kirikas (The National Herald), ran the following advertisement in its print edition on Sunday, April 21, 2013. On the 46th anniversary of the 1967 military coup d’etat in Greece, the ad extols the virtues of the CIA-backed dictatorship that held power from 1967 to 1974, and suggests that a return to such a regime would be a good thing:

Continue reading

Print format (read all)

Συγκεντρωση στο Athens Square Park, στις 21 Απριλιου, 12:30 μμ

ENGLISH

Ελλαδα, 21 Απριλιου 1967 −− Ποτε ξανα!

Στη μνημη των θυματων της χουντας
Εναντια στον κρατικο αυταρχισμο και το Νεοναζισμο
Για την υπερασπιση της δημοκρατιας και της οικονομικης δικαιοσυνης στην Ελλαδα

ATHENS SQUARE PARK – Αστορια, 21 Απριλιου 2013 – 12:30 μμ
30η Λεωφορο μεταξυ των 28 και 29 Δρομων

(AKNY.org) Σαραντα εξι χρονια αφου το πραξικοπημα της 21ης Απριλιου 1967, με την υποστηριξη της CIA εγκαθιδρυσε στην Ελλαδα ενα βαναυσο στρατιωτικο καθεστως, η χωρα βρισκεται ξανα σε κατασταση πολιτικης κρισης.

Βασιζομενη στον τρομο και το θανατο, η χουντα της επταετιας 1967−74 σκοτωσε η φυλακισε χιλιαδες, καταλυσε τις συνδικαλιστικες ελευθεριες και λογοκρινε εφημεριδες, μουσικη και βιβλια. Και σημερα, ομως, η δημοκρατια στην Ελλαδα κινδυνευει. Απο την αρχη της οικονομικης κρισης το 2009, σειρα κυβερνησεων εχουν ασκησει λογοκρισια, εχουν βιαια καταστειλει απεργιες και διαδηλωσεις, εχουν ανεχτει βασανιστηρια απο αστυνομικους και εχουν κλεισει χιλιαδες μεταναστες σε στρατοπεδα συγκεντρωσης. Αυτες οι αντιδημοκρατικες πρακτικες, αν και αντιθετες στη διεθνη νομιμοτητα, εχουν την υποστηριξη της Ευρωπαικης Ενωσης και της Τροικας (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ), οι οποιες, προκειμενου να επιβαλλουν τη μνημονιακη λιτοτητα, εχουν ουσιαστικα καταλυσει τη δημοκρατια στην Ελλαδα.

Continue reading

Print format (read all)

Εθνικός Κήρυκας, 6 Μαρτίου 2013

Συμπόσιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΝΥ, 2 Μαρτίου 2013

Σελ. 1 Σελ. 2

Headline in Kirika, March 6, 2012

“Threats and declarations against SYRIZA New York.”
Headline from Ethniko Kirika, New York, print version, March 6, 2012.

The story covers in detail the “Greek Crisis” panel discussion of March 2nd, 2013, and also reports on the threats and acts of physical intimidation delivered the night before to the Astoria venue by apparent “Golden Dawn” sympathizers, including denials of involvement by official party spokespersons.

For a report in English, see here.    

 

Print format (read all)

Εθνικός Κήρυκας, 21 Ιανουαρίου 2013

Αντιφασιστική Συγκέντρωση στην Νέα Υόρκη

(19 Ιανουαρίου 2013)

Protest at Greek Consulate against state support for fascism.

Greek-language news of AKNY action at Greek Consulate in New York, on International Day of Antifascist Action in solidarity with Athens Antifa, Jan. 19.
Story in Ethniko Kirika, New York, print version, Jan. 21, 2013.
 

Print format (read all)